ประเพณีการ “ซู” กันเป็นวัฒนธรรมประเพณีอย่างหนึ่งของหนุ่มสาวลาวเวียงจันท์บ้านธารามะกอก
เรื่องของกามารมณ์ การรักใคร่ การสมสู่ การแต่งงาน และการสืบสายพันธุ์เป็นเรื่องปกติสำหรับมวลมนุษยชาติหญิงชายไม่ว่าจะเป็นเราหรือเป็นเขา แต่ที่แปลกกว่าที่อื่นก็คือชาวลาวเวียงจันทน์บ้านธารามะกอกเมื่อหนุ่มสาวรักใคร่ชอบพอกันแทนที่จะสู่ขอแต่งงานกันตามประเพณีเหมือนคนไทยในบ้านหัวดงและคนไทยหมู่บ้านอื่น
พวกเขาจะใช้วิธี “ ซู” คือ การที่ฝ่ายชายเมื่อไปนั่งคุยกันบนบ้านของฝ่ายหญิงในเวลากลางคืนก็จะใช้ระยะช่วงกลางดึกหรือตอนก่อนสว่างดอดเข้าไปนอนกับฝ่ายหญิงที่ห้องนอนที่บ้านของฝ่ายหญิง ซึ่งเมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ทางพ่อแม่ญาติพี่น้องของฝ่ายหญิงก็จะกักตัวฝ่ายชายไม่ให้ออกจากห้องนอน ให้คนรีบไปตามญาติผู้ใหญ่ของฝ่ายชายให้มาทำความตกลงกัน ว่าจะจัดการแต่งงานกันแบบไหน จะเอาสินสอดทองหมั้นกันอย่างไรและเป็นจำนวนมากน้อยเพียงไร
เมื่อตกลงกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็จะกำหนดวันที่จะแต่งงานกันโดยวิธีรวบรัดที่เรียกว่า “ผูกแขน” คือเอาด้ายสายสิญจน์มาผูกแขนทั้งเจ้าบ่าวเจ้าสาว และงาน “กินดอง” คือจัดงานเลี้ยงในงานผูกแขน เมื่อได้ดำเนินการให้เป็นไปตามที่ตกลงกันเสร็จแล้วหญิงชายก็จะอยู่ด้วยกันที่บ้านของฝ่ายหญิง ช่วยพ่อแม่ของฝ่ายหญิงทำไร่ทำนาไปสักระยะหนึ่งซึ่งอาจจะเป็นปีสองปี
เมื่อหนุ่มสาวคู่นี้มีลูกด้วยกันแล้วถึงจะแยกครอบครัวไปอยู่ต่างหากในภายหลังได้ เมื่อไปอยู่ที่บ้านของฝ่ายหญิงฝ่ายลูกเขยต้องให้ความเคารพนับถือ “พ่อเฒ่า(พ่อตา)” “แม่เฒ่า(แม่ยาย)” เป็นอย่างยิ่ง ต้องขยันขันแข็งในการทำไร่ทำนา ชนิดหนักเอาเบาสู้ ไม่เป็นประเภทหยิบหย่ง”เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น