การ“ไปนอกบ้าน” ของชาวลาวเวียงจันทน์บ้านธารามะกอก
ในสมัยก่อนหมู่บ้านธารามะกอกยังไม่มีห้องน้ำห้องส้วมใช้กันเกร่ออย่างทุกวันนี้ ชาวลาวเวียงจันทน์บ้านธารามะกอกจึงมีวัฒนธรรมในการอุจจาระเป็นเอกลักษณ์พิเศษของตนเอง ในเวลาที่เขาจะไปอุจจาระเขาจะใช้ภาษาพิเศษว่า “ไปนอกบ้าน” ในมือของผู้จะไปนอกบ้านก็จะแบกจอมถือเสียมไปด้วย เพื่อจะใช้ขุดหลุมเเป็นที่ถ่ายทุกข์ เมื่อเสร็จภารกิจถ่ายทุกข์แล้ว เขาก็จะใช้ไม้เช็ดก้นซึ่งพวกเขาเรียกว่า “ไม้แก้งก้น” ไม้แก้งก้นหรือไม้เช็ดก้นนี้เมื่อใช้แล้วก็จะทิ้งไว้ตรงที่ถ่ายทุกข์นั่นแหละ
เมื่อแก้งก้นหรือเช็ดก้นเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็จะเอาจอบหรือเสียมคุ้ยดินกลบหลุมนั้นเสีย วันต่อมาเมื่อจะไป”นอกบ้าน”อีก ก็จะไปที่ใหม่ต่อไป ชาวลาวเวียงจันทน์จึงนิยมปลูกต้นกล้วยไว้ทุกหลังคาเรือนเพื่อวัตถุประสงค์หลักคือใช้ป่ากล้วยเป็นที่ถ่ายทุกข์ สำหรับพวกคนที่ตื่นเช้าหน่อยก็จะมีโอกาสได้ถ่ายทุกข์โดยเข้าไปในป่ากล้วยไม่ลึกเท่าไร แต่สำหรับคนตื่นสายก็ต้องเข้าไปถ่ายทุกข์ลึกเข้าไปในป่ากล้วยมากๆ เพื่อที่คนอื่นจะได้ไม่มองเห็นในเวลาถ่ายทุกข์ ด้วยเหตุนี้ชาวลาวเวียงจันทน์จึงมีคำพูดเหมือนคำพังเพยว่า “ตื่นเซ่าขี่ไก้ ตื่นสวยขี่ไก”(ตื่นเช้าไปอุจจาระใกล้ ตื่นสายไปอุจจาระไกล.”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น