ตอนที่ 20 ลูกหลานชาวลาวเวียงจันทน์บ้านธารามะกอกกับเจ๊กคี้
“เจ๊กคี้”ที่เอ่ยถึงนี้เป็นคนจีนสูงอายุบ้านอยู่ในตลาดท่าใหญ่ที่หน้าวัดหัวดงใต้ แกเป็นคนที่ขยันขันแข็งในการทำมาหาเลี้ยงชีพเหมือนคนจีนทั่วไป ซึ่งแม้ว่าแกจะมีอายุมากแล้วแต่แกยังไม่เกษียณอายุตัวเองอยู่กับบ้านเฉยๆสักที แกเป็นหนึ่งในบุคคลที่ลูกหลานชาวบ้านธารามะกอกชื่นชอบมาก เพราะทุกวันแกจะหาบสินค้ายอดนิยมของแกออกตระเวนขายไปตามหมู่บ้านต่างๆและก็ไม่เว้นที่จะมาที่หมู่บ้านธารามะกอกนี้ด้วย
สินค้ายอดนิยมของแกก็คือ “ลอดช่องสิงคโปร์” ในแต่ละวันในช่วงบ่ายๆพวกเราลูกหลานลาวชาวบ้านธารามะกอกที่ยังไม่เข้าโรงเรียนก็จะคอยชะเง้อคอย “มองทาง” ว่าเมื่อไรแกจะมาสักที ในมือของพวกเราแต่ละคนก็จะกำเหรียญสิบเหรียญสลึงเอาไว้ในมือเพื่อเตรียมไว้ซื้อสินค้ายอดนิยมของแกและเป็นของโปรดปรานมากของพวกเรา
ในตอนนั้นพวกเรามีความรู้สึกว่าแกมีอะไรที่ไม่เหมือนกับคนไทยและคนลาวทั่วไป เพราะดูที่หมวกแกใส่กันแดดก็ออกจะประหลาด ดูเทอะทะใหญ่โตลักษณะปีกกว้างกว่าหมวกหรืองอบที่ชาวบ้านหัวดงและที่บ้านธารามะกอกเขาใส่กัน ไม้คานที่ชาวบ้านชาวช่องธรรมดาเขาใช้หาบสิ่งของกันนั้นเล่าเขาก็จะทำด้วยไม้ไผ่ซึ่งเวลาหาบของเดินไปมันก็จะอ่อนยวบยาบตามแรงก้าวเดินของคนหาบ แต่ไม้คานของเเกสิมันเหมือนกับเป็นท่อนไม้กลมๆทั้งท่อน ซึ่งเวลาแกใช้มันหาบชามใส่ลอดช่องมาขายก็ดูออกจะเข็งทื่ออย่างไรชอบกล
พอเห็นแกเดินมาแต่ไกลพวกเราลูกหลานลาวเวียงจันทน์ก็จะร้องเพลงต้อนรับแกด้วยความสนุกสนานทุกครั้งที่แกมา ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแกรู้ความหมายของเพลงที่พวกเราร้องหรือเปล่า และหากแกรู้ความหมายของมันแกจะดีใจหรือเสียใจพวกเราก็ไม่ทราบได้
เนื้อร้องของเพลงที่พวกเราร้องต้อนรับแกมีความสั้นๆว่า “ลอดช่องสิงคโปร์ๆๆ เจ็กคี้โคตวยมาขายลอดช่อง ๆๆๆ” และเมื่อเวลาที่พวกเราซื้อสินค้ายอดนิยมคือลอดช่องสิงคโปร์กินกันเสร็จสรรพเรียบร้อยดีแล้วและแกก็ยกไม้คานหาบชามลอดช่องขึ้นบ่ากำลังจะออกเดินไปขายที่อื่น เราก็จะปรบมือและร้องเพลงส่งแกด้วยเพลงเดียวกันนี้แหละ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น